ps. Układ nie ma wyglądać.

Plan był taki, nie będę ukrywać, że jestem ranny, nie będę również udawać martwego, to ostatnie wychodzi mi bardzo dobrze, ale jakoś nie przepadam za wizją zostania preparatem w formalinie. Jak podejdzie bliżej i skieruje broń w inną stronę będzie miała kłopoty. Jak pomyślałem tak zrobiłem, kobieta stała jeszcze dobre pół minuty w drzwiach po czym zrobiła krok do przodu celując skrupulatnie nadal we mnie, zbawienna ochrona drzwi pozostała za nią, zacząłem powoli napinać mięśnie. Zastanawiałem się jak optymalnie będzie uchylić się przed ewentualną kulą, pozostawało również pytanie jak szybko strzela.

Na korytarzu otworzyły się drzwi windy, to był moment przewagi który uznałem za stosowny, zacisnąłem zęby, wszystkie mięśnie już wcześniej były napięte do granic możliwości, ona nie mogła tego widzieć bo moja skóra była zbyt gruba. Lewym ramieniem podparłem się wyrzucając cały tors do góry i w prawą stronę, prawym skrzydłem które dotychczas nakrywało podłogę machnąłem w jej stronę tak aby wytrącić pistolet i nie pogruchotać jej dłoni. Manewr się udał, no prawie się udał, zdążyła strzelić w miejsce gdzie chwile wcześniej trzymałem głowę, wtedy pistolet został wyrwany z jej rąk i poleciał w stronę małej komódki. Ja przeklinałem w myślach głupotę mojego pomysłu, czując potężną fale bólu praktycznie odbierającą mi władze w wszystkich kończynach.

Z tej kobiety była drapieżna bestia, w chwili kiedy zdała sobie sprawę co się stało skoczyła kocim susem przekręcając się w powietrzy, dla mnie wyglądało to lekko komicznie ale cóż począć pewnie tak się uczyła rozwiązywać problemy. Dopadła pistolet leżący koło nogi komódki przekręciła się jeszcze raz i wycelowała ponownie w moją stronę. Teraz w jej oczach widać było strach.

- Jesteś pewna, że ta broń nadaje się jeszcze do strzelania ? – zadałem, słysząc jak jej serce nabiera szaleńczego tępa, gotowe jeszcze wyskoczyć – szkoda by było aby wybuch w twoich dłoniach, naprawdę starałem się go uszkodzić a nie twoje dłonie.

Eh….jak cudownie było znów zawisnąć w powietrzu, spoglądać na ptaki z ich własnej wysokości, zawiesić wzrok przez dłuższą chwilę na linii horyzontu.

ps. Zdjęcia z komina nie dołączam bo to zbyt niski obiekt i mało ciekawe ujęcie.

W zasadzie to miałem dużo szczęścia, kule które tkwiły w płucu nie były śmiertelne, wytrzymałość organizmu mojego była znacznie większa niż ludzi, zresztą cały mój gatunek był taki. Nikt z nas nie chodził do lekarza czy szpitala, choroby, rany, urazy dzieliły się na śmiertelne oraz drobne zadrapania. Tą ranę mógłbym zakwalifikować do drobnych zadrapań przy założeniu że nikt nie każe mi latać.

W tym pokoju wylądowałem od przez przypadek postrzelony przez strzelca wyborowego który na mnie polował od dwóch tygodni, bawiliśmy się w kotka i myszkę wzajemnie pokazując kto jest lepszy w technice kamuflażu, kto ma więcej cierpliwości. Chwilowo prowadził on. Problem polegał jednak na tym że wylądowałem w pokoju na wysokości dwudziestego czwartego piętra i nie bardzo wiedziałem do kogo należy ten pokój, już nie mówiąc o tym że ten myśliwy przypuszczalnie podąża teraz do tego budynku bo widział jak upadałem. Moja jedyna przewaga kryje się w tym że on nie wie który to apartament.

Swoją drogą ciekawe jakiego rumoru narobiłem wpadając z szybą do środka. Było dosyć późno i na pewno hałas tłuczonego szkła oraz jego odłamki spadające prawie sto metrów w dół wywołały czyjś niepokój.

Kałuża krwi powiększała się powoli, jej drobinki wnikały w szczeliny między deskami, jęzory pełzły przed siebie szukając miejsca swego pochówku. Należy wam się wyjaśnienie że kolor i charakter mojej krwi znacząco się różnił od waszej, była nieznacznie gęstsza, miała barwę burgund zmieszanego jakby z płynnym złotem, nie potrafię tego lepiej opisać bo nie zwykłem się jej przyglądać. Za to miał bardzo specyficzną cechę, gdy opuszczała nasze organizmy najdalej po dwóch minutach stawała się martwa, tzn zamieniała się w coś przypominające zastygłą rdze.

Oddychanie nie sprawiało mi obecnie radości. Przypomniały mi się szkockie łąki, ich przepyszna zieleń, cudownie mokre powietrze które doskonale wypełnia płuca, gęste chmury w których można się świetnie bawić, bliskość oceanu, obiecałem sobie, gdy tylko wyjdę z tego cało muszę ponownie odwiedzić te tereny. Ciekawe ile się zmieniło na przestrzeni wieku, to będzie pewnie sporym zaskoczeniem dla mnie ile terenu ludzie wydarli naturze.

Z czego on do mnie strzelał, to raczej nie była „50”, bo kule zrobiły by ze mnie miazgę a może nie chciał mnie zanadto zniszczyć, hym… trzeba by się mu bliżej przyjrzeć.

Dziwne w takiej sytuacji robić plany na przyszłość, to raczej nie na miejscu, warto by zadbać o swój tyłek w chwili obecnej bo z planów nici.

Podniosłem się na prawym ramieniu, nie to był zdecydowanie głupi pomysł, szpila bólu znalazła swoje zakończenie w mym mózgu tak donośnie że aż straciłem wzrok na chwile, zrobiło się jasno przed oczyma. Błąd to nie zrobiło mi się jasno z bólu ale ktoś zapalił światło w pokoju, tęczówki zwężyły się gwałtownie. W drzwiach stała kobieta, mogła mieć jakieś trzydzieści ludzkich lat, w dłoni trzymała broń, jaką nie wiem. Była ubrana dosyć szykownie jak na mieszkankę tego budynku przypadało, pytanie czy to była mieszkanka i właśnie wylądowałem w jej pokoju robiąc sporo zamieszania czy też był to wspólnik mojego prześladowcy albo po prostu ochrona budynku. Sprawa nie wyglądała kolorowo, każda kolejna kula zmieniła by stan obrażeń z przysłowiowego zadrapania na śmiertelne.

c.d.n.

Czy to z wiekiem się tak dzieje, że szukamy coraz bardzo intensywnych smaków, w moim wypadku chyba tak było, na początku nie trawiłem win wytrawnych, mocnej kawy, czy goryczy piwa, po pewnym czasie zaakceptowałem goryczkę piwa. Wina to oddzielny temat :) a poruszony temat serów, no cóż, no cóż, gorgonzola z listkiem świeżej pietruszki i lampką Pinot Noir z winnicy Porta – oj sama myśl o takim zestawieniu wywołuje we mnie dreszczyk emocji.

[idę wylizać resztki gorgonzoli]

Na ulicy nieskończone koraliki aut, jedno za drugim, przez całą dobę, w każdym kolorze, każdej marki, rzeka wielości. Oczekuje na to jedno jedyne, stoję na tej krawędzi już czwartą lodowatą noc, pół żywy, pół kamienny.

Zerkam po oknach ludzkich domostw, jakieś dzieci jeszcze nie poszły spać, siedzą z matką na sofie i wspólnie oglądają telewizje. Młody mężczyzna pracuje nad dokumentami, biurko ma zawalone papierami, dzbanek z kawą – chyba już ostygła, komputer, nieprzerwanie oświetlający jego oczy kolorowymi wykresami.

Minęła dwudziesta trzecia. Jakaś dziewczyna prasuje ubranie, widać po niej zmęczenie, musi wstać o 4.40 rano, w poniedziałek była pełna werwy i życia, dziś jej ruchy są jakby ospałe, widać że energia życia, bezcenny czas dany przez naturę ucieka jej przez palce. Stara się, ale może to nie jest to co powinna robić. Następne okno, zgaszone światło, mały chłopiec może pięć ludzkich lat, w głębokim śnie, na twarzy lekki uśmiech, rączki wyciągnięte, bezwładnie rozrzucone ku górze łóżka, prawie wyczuwam zapach radości jaki towarzyszy mu we śnie.

Pod dom podjeżdża taksówka, otwierają się żółte drzwi, mężczyzna w sile wieku wysiada z autka od strony pasażera. Nadstawiam uszu – proszę się nie kłopotać poradzę sobie, proszę tylko otworzyć bagażnik – podchodzi do tyłu taksówki i wyciąga ogromny bukiet kwiatów, 35 doskonałych róż ich woń jest tak silna, przyćmiewa moje zmysły przez chwile. Wchodzi do budynku. Taksówka ponownie zlewa się z rzeką aut.

Na szóstym piętrze zapala się światło, woń róż, już słabsza ale nadal wyrazista dociera do mych nozdrzy, światło wyłuskuje wszystkie kształty pokoju, stół, dwie świece, butelka wina z kielichami oraz dwa nakrycia, ona zdaje się nie doczekała się jego. Roleta wędruje w dół.

Otrzymałem już w prezencie kożuszek ze śniegu, nie będę go strzepywać, na tle nocnego nieba wyglądam teraz jak kolejny posąg, usadowiony dziesiątki lat temu przez budowniczych tego wielkiego gmachu.

Sekundy upływające bezsensownie przez palce potrafią być największą torturą, stan kiedy, nie wiadomo kiedy ma się wydarzyć to na co czekasz, czy się w ogóle zdarzy jest po prostu okrutny z punktu widzenia losu. Niestety pozostaje niezmiennie czekać, nie wiem ile to jeszcze nocy, ale to jedyny ślad jaki mi pozostał po niej.

Zatapiam zmysły w stan połowicznego odrętwienia, wyłączam węch, słuch, dotyk, odczuwanie zimna, zostawiam tylko wzrok, zatapiam go w jedno szczególne okno, zatrzymuje się na nim i nie opuszczam. Tak mijają kolejne godziny, kolejne minuty, kolejne sekundy. Dla człowieka moja sekunda trwa tyle co jego minuta mimo to odnoszę wrażenie, że to mój gatunek bardziej zabiega o to by najdrobniejszą chwile spędzać tak aby wieczorem można było powiedzieć nie zmarnowałem dnia, ani chwili.

Minęła 4.00 wybudzam się powoli, na parterze ktoś zapalił światło być może szykuje się do pracy, fala samochodów zmniejszyła się ale nadal ulica tętni życiem. Zastanawiam się czy to dobry pomysł czekać tutaj całe dnie na jakiś cień informacji, może lepiej poszukać inaczej, ale jak inaczej, pustka w pomysłach. Zostane tutaj, być może przyjdzie mi coś do głowy, do tego czasu będę obserwować to okno. 4.40 światło u pracowitej mrówki zapala się, podobnie jak w poprzednich dniach młoda dziewczyna szybko wyskoczyła z łóżka, pobiegła do łazienki, zdaje się ma chłodny pokoik. Portier pomaga wsiąść temu mężczyźnie z parteru, pakuje jego ciężką walizkę do bagażnika taksówki, zabiera napiwek i wraca szybko do holu budynku trzęsąc się z zimna, dziś jest parę stopni poniżej zera.

W oknie na które patrze od tylu dni zapala się światło, ludzki cień wszedł do środka, sprężyłem wszystkie mięśnie, zadrżały lekko zrzucając płatki śniegu. Obudziłem do reszty zmysły, szum z ulicy dotarł do mnie gwałtownie, zapach z kosza na śmieci stojącego w bocznej uliczce był paskudny, jak można spać w jego pobliżu. No tak, czasem zapominam, ludzie nie czują tak jak my. Rozejrzałem się po ulicy czy komuś nie przyszło na myśl patrzeć do góry, rozprostowałem skrzydła, wstałem, chłód zestalił moje mięśnie. Przyspieszyłem i pogłębiłem oddech, zastygłem w podobnej do wcześniejszej pozie.

Cień przerodził się w sylwetkę kobiety, zadziwiające to był dziewczyna która wstaje o 4.40, zaczęła podlewać kwiaty stojące na oknie. Odstawiła wodę na parapet i poszła do drzwi, słychać jak zamyka drzwi na klucz. Mija 50 sekund pojawia się przy wyjściu na dole, wychodzi z budynku, skręca w prawo, dziś pachnie tulipanami. Zimne powietrze wessane do płuc zatrzymuje ją na sekundę, można zobaczyć w jej kroku wahanie – a może ubrać się cieplej – podejmuje jednak decyzje idzie raźniejszym już krokiem do przodu.

Podnoszę się, idę po krawędzi dachu na wysokości dwudziestu paru metrów nad ziemią, nie mam lęku wysokości, wręcz przeciwnie za każdym razem gdy muszę przysiąść na ziemi, dopada mnie chwila marazmu, tam w górze jest tak cudownie swobodnie, w pogodny dzień widać tak wiele, tu na ziemi brak tej dalekości. Bliskość wszystkiego natychmiast zaczyna przytłaczać. Dach się kończy, ona skręca ponownie w prawo na skrzyżowaniu, rozkładam skrzydła, jest jeszcze na tyle ciemno że nikt nie powinien mnie zauważyć, wykonuje sus na drugą stronę ulicy, opadam delikatnie na krawędź. A jeśli nawet to i tak zastanowi się pięć razy zanim przyzna, że to co widział nie było cieniem czy majakiem.

Dziewczyna przeszła na drugą stronę ulicy i zatrzymała się przed piekarnią, zastanawiała się przez kilka sekund, weszła do środka. Gdy uchylała drzwi woń pieczonego chleba uderzyła mnie w nozdrza, trzeba im przyznać, nieźle pieką. Wyszła po krótkiej chwili, w dłoni trzymała swoją torebkę z jej wnętrza wystawała długa chrupiąca bułka…

Kilka dni później wybierałem się do gdańska pociągiem, ze względu na „przyzwyczajenie” do jako takiego komfortu wybrałem pociąg „pospieszny”. Dlaczego „pośpieszny” a nie pośpieszny, ano dlatego że prędkość podróży była zawrotna, jak ktoś zainteresowany szczegółami zapraszam na stronę PKP, relacja Toruń – Gdańsk. Jak dojechałem na miejsce byłem zmęczony siedzeniem prawe 5h na jednym miejscu. Eh…daleko nam jeszcze do jako takich pociągów.

Ok, IE i EC jeżdżą szybciej, ale cena chyba nie jest tego warta, to już lepiej pojechać chrupkiem.